WILLक्षण

(चित्र सौजन्य: सौ कुमुदिनी भालेराव)

WILL क्षण 

नुकताच नव्या विचारांचा पाऊस पडून गेलाय.. मनाच्या काही घट्ट जोडल्या गेलेल्या चाकोऱ्यांच्या फरशांवर..

आणि बाजूला दिसणाऱ्या..मनाच्याच दिशेने वाहत येणाऱ्या विचार प्रवाहावर.

एक क्षण येतो की जिथे आपल्याला ठरवावं लागतं...एक काहीतरी निवडावं लागतं.

किंवा असही असेल की दोन्ही समन्वयाने प्राप्त होतंय .

नाती,मैत्री इत्यादींचे प्रकाशणारे दिवे वाट दाखवत असतात..संस्कारातून,चाकोऱ्यांच्या तयार झालेल्या घट्ट, दिसणाऱ्या फरशांवरून,आजूबाजूला दिसणाऱ्या अनुभवांच्या झाडांसोबत. 

आणि प्रवाहातदेखील त्यांची प्रकाशबिंबे तितकीच तरंगत असतात.

पण चालायला आपलं आपल्यालाच लागतं.

नवा ओलावा आत हळूहळू झिरपून कोणती तरी एखादी फरशी थोडी सैल करेल.

प्रवाह त्याच विचारधारेला पुढे वाहत घेऊन जाईल.

आयुष्य असंच असतं...कधी फरशीवाल्या वाटेसारखं तर कधी प्रवाहासारखं.मात्र जगात असताना कालौघात ही जागा नेमकी कधी येईल...नव्हे ..या जागी आपण नेमके कधी पोहोचू आणि नवनव्या विचारात भिजून जाऊ...?

कळेल..ते ही कळेल.

क्षणभर इथेच थांबून या चित्राकडे पहा.

ते स्थिर असले तरी त्यात दिसणारी वेळ वाहती आहे.

हीच ती वेळ हाच तो क्षण...

आयुष्य जगतानाचा प्रत्येक क्षण

WILL क्षण

लेखन : मुकुंद इंगळे 

२१ ऑक्टोबर २०२५

एक अंश

एक अंश

चित्र वेध 

(चित्र सौजन्य:मीना गोगटे)

इतका सुंदर टिळा धारण केलेला..

डोनाल्ड उर्फ donny..म्हणजे जगाचा नियंता...

ज्याच्या कृपेच्या असंख्य जलधारा..brook...

चांदणे होऊन..

जाणिवेच्या आकाशात मनावर अगाध चांदण्यासारखे अखंड बरसत असताना..

आणि ते बरसणे अनुभवणारा चंद्रकोरीसारखा 

' तू '..U..

Now .. या क्षणी..

Clear.. निश्चितपणाने

तुला जाणवेल की "त्या "च्यातला 

१° ..एक अंश तुझ्यातही वसतो आहे, वहातो आहे...

निरंतर..

१२ राशीतून आयुष्य फिरताना कमीतकमी हा १ क्षण नित्य अनुभवता यावा ..

चित्र वेध 

(चित्र सौजन्य:मीना गोगटे)

इतका सुंदर टिळा धारण केलेला..

डोनाल्ड उर्फ donny..म्हणजे जगाचा नियंता...

ज्याच्या कृपेच्या असंख्य जलधारा..brook...

चांदणे होऊन..

जाणिवेच्या आकाशात मनावर अगाध चांदण्यासारखे अखंड बरसत असताना..

आणि ते बरसणे अनुभवणारा चंद्रकोरीसारखा 

' तू '..U..

Now .. या क्षणी..

Clear.. निश्चितपणाने

तुला जाणवेल की "त्या "च्यातला 

१° ..एक अंश तुझ्यातही वसतो आहे, वहातो आहे...

निरंतर..

१२ राशीतून आयुष्य फिरताना कमीतकमी हा १ क्षण नित्य अनुभवता यावा ..

अन् आता, या क्षणी स्वतःच्या अस्तित्वाच्या वर्तुळात उठून दिसणारा "तू"... एक क्षणी VIC होशील..

विरशील ईश्वरमय चैतन्यात...

याहून काय हवे.

लेखन:मुकुंद इंगळे

व्रतस्थ

चित्र वेध (चित्र सौजन्य:अनामिक)

व्रतस्थ

माझ्या अवती भोवती हिरव्यागार ताज्या विचारांच्या शेतीचे वाफे दूरवर गेलेले दिसत आहेत...ते मेंदूतील पेशींच्या जंगलाकडे जातात.

बाजूला एक अखंड वाहणारा काल-वा...तुम्ही मला पाहताय हा क्षण देखील त्यातून असाच वहात पुढे जाईल...

कालवा आणि शेतांची उतरंड यांच्यामध्ये एक छोटीशी पण सुंदर पायवाट आहे... तारतम्याची ..वावरताना वापरायला ती पुरेशी आहे.

दुसऱ्या बाजूला स्वप्नांची सुरेख बाग आहे...सध्या क्षमतेच्या कुंपणात आहेत स्वप्नांची झाडे...जसजशी स्वप्ने फुलून विशाल होतील तसतसे कुंपण आकाशाखालच्या .. क्षितिजाचे होत होत विस्तारत जाईल.

माझ्या अस्तित्वाचे घर बाजूलाच आहे...बाहेर  विश्वासाच्या दोरीवर दोन टॉवेल्स..एक निळसर.. ..दुसरा शुभ्र ..दोन भावावस्थांचे... वातावरणातील बदलाचे हेलकावे टिपत आहेत.

आणि या सर्वात मी उभा आहे...फांद्यांचे बाहू पसरून... तुमचे स्वागत करायला...

शुभ्र फुलांनी डवरलेला...बहरलेला...

पायऱ्यांवर बसलेल्या स्वनामिकाकडे पहात..

एक व्रतस्थ.

लेखन: मुकुंद इंगळे 

मो 9323611034

ना गुजरा हुआ जमाना

ना गुजरा हुआ जमाना (१५ फेब्रुवारी २०२५)

कल की शाम..हम और तुम और ये समा देखनेके लिये गये... असल मे ये मेरा दिवानापन था.. की संगीतमय वातावरण मे मनके अकेले पंछी को कहा..के जा रे उड जा रे पंछी ...जब मेरे दिल ने मन से पुछा की..जाता कहा है दिवाने... उसने कहा संगीत महफिल ऐसे बुला रही है..जैसे कोई अपने सनम से कहे.. आ जा सनम मधुर चांदनी में हम..

दिल ने आखिर मान लिया और अच्छा जी मैं हारी कहनेवाली दिल्लगी ही गा मेरे मन गा गाते गाते चल पडी....धीरे धीरे चलने वाले चांद को ..चांदनी भी पूछने लगी ..की जहा मैं जाती हुं वही चले आते हो और बार बार देखो ऐसा क्यू कहते हो...

तो मन ने कहा ये हवा..ये हवा सुरोंसे भरी हुई है.. उसे महसूस करो ... मन क्या गा रहा हैं,सुरोंसे कह रहा है... मुझको तुम जो मिले.. ये जहाँ मिल गया..

अब तक सुरोंकी जवानिया महफिल पे छा गयी थी.. और मन सोच रहा था की ये जिंदगी उसी की है जो सुरोंका हो गया... और शाम बता रही थी की उधर तुम हसी हो..और बेहतरीन गाने सुनते सुनते इधर माहोल जवान हो गया था...ऐसी इन हवाओमे, इन फिजाओमे..ये रात (भी सुरोंसे) भिगी भिगी होके... मेरे मन से कह रही.. मैं जिंदगी का साथ निभाते बितती रहुंगी ये मस्ती भरा है समा .. उसके साथ..

महफिल चलती रहेगी मोहब्बत जवान होने तक..

Sun sun sun sun की लालीमा दिल को सुन सुन सुन सुन जालिमा कहते कहते मन की चुनरी पर आनंद, अतृप्ती का एक अमीट दाग छोडकर निरंतर चलती रहेगी..

हम याने मन..तुम याने दिल..

हम याने गानेवाले और तुम याने रसिक ....और समा याने महफिल..

याद आया कुछ...?

कल की शाम..हम और तुम और ये समा ... सुनने के लिये गये थे ना... ना गुजरे हुवे जमाने मे...

लेखन :मुकुंद इंगळे 

कुंपणावरची मधमाशी

कुंपणावरची मधमाशी

परवा एका आगळ्या वेगळ्या मंदिरात जायचा योग आला.नव्याने उभारलेल्या त्या मंदिरातील बालदेवता तिथे सहज वावरत होत्या आणि त्यांची योग्य मानसपूजा करणारे गुरुजन प्रसन्न मुद्रेने,आईच्या वात्सल्याने आपल्या देवतांना मायेची ऊब देत होत्या.

सुशिक्षा....स्वमग्न मुलांमध्ये प्रगती घडवून त्यांना अधिक सक्षम करणाऱ्या संस्थेची नवी शाखा ठाणे येथे सुरू झाली..त्या वास्तूला भेट देण्याचा योग आला.

मुलांच्या आवश्यकतेनुसार वर्गांची सुयोग्य रचना केलेली वास्तू ....त्यांना उमजेल अशा चित्र भाषेत तयार केलेली भित्तीचित्रे...प्रत्येक भिंतीवर विषयानुरूप केलेली कलात्मक सजावट...मुलांसाठी आयोजित केलेले नावीन्यपूर्ण खेळ...म्हणजे त्यांना कुंपणपलिकडे असलेल्या आकाशाची ओळख करून देण्यासाठीचे तुमचे प्रयत्न..

(तिथेच एका भिंतीवर असलेल्या त्रिमित लाकडी कुंपणावर चिकटवलेले एक मधमाशी...मनात अजून भिरभिरते आहे)

सुशिक्षाच्या गुरुजनांपैकी प्रत्येकाचे खास अभिनंदन.तुम्ही सर्वजण या मधमाशी सारखे निरंतर कार्यरत आहात.

ज्या निष्ठेने,प्रेरणेने हे कार्य सुरू झाले...आणि वाढत राहिले,त्या मूळ प्रेरणेचा स्त्रोत अजूनही आम्हाला तुमच्यामध्ये वाहताना दिसला.

तुमचं सर्वस्व ..म्हणजे तुम्ही आपल्या मुलांच्या चेहऱ्यावर दिसणाऱ्या आनंदात केलेली आपल्या प्रयत्नांची गुंतवणूकच जणू.

सुशिक्षाजनहो.. आपणा सर्वांना मनापासून सलाम..फार मोठे कार्य तुमच्या हातून घडते आहे..घडत राहो या शुभेच्छा.

या कार्यक्रमासाठी, वास्तूसाठी,वस्तुरचनेसाठी ,सजावटीसाठी..ज्यांनी ज्यांनी हातभार लावला त्या सर्वांचे आभार आणि अभिनंदन.

लेखन:मुकुंद इंगळे 

अम्लान

चित्र वेध 

(चित्र सौजन्य:अनामिक)

अम्लान 

गेली कित्येक वर्षे ही सुंदर ताज्या मनमोहक चाफ्याने भरलेली परडी अशीच आहे..माझ्या मनात.

आठवणीतल्या...तुझ्या माझ्या अगणित न झालेल्या भेटीत...पण तुझ्या फक्त दर्शनाने फुललेल्या आठवांचा चाफा...

तुला आठवतं का...सुट्टी लागली की तू तुझ्या काकांकडे यायचीस...माझ्या घरावरूनच त्यांच्याकडे जाणारी वाट होती...तू तिथूनच त्यांच्याकडे जायचीस....सुट्टीत रमायचीस...गावातल्या मैत्रिणींसोबत उनाडायचीस..

आणि काही दिवसांनी त्याच वाटेने कुठल्याशा गावात की शहरात परत जात असावीस.

त्या वाटेवर एक तळे होते. तळ्याच्या काठावर अनेक चाफ्याची झाडे होती.

तू आल्यावर ..तुला पाहिल्यावर त्या चाफ्याचा गंध थेट मनात पसरत असे.

जितके दिवस तू असायचीस तितके दिवस चाफा दिवसरात्र फुलत असायचा...आपली नजर भेट गंधित व्हायची अधून मधून..पण बोलणं झालं नाही कधी...

माझ्या मनातलं सगळं,चाफ्याची फुले तुझ्याशी गंधबोलीतून तुला सांगायची.. शब्दात कधी ते उतरवता आलंच नाही...मलाही आणि ..तुलाही.

अशीच एक सुट्टीच्या काळात तू आली होतीस..तुझ्या आठवणींच्या झाडाखाली ... तळ्याकाठच्या देवळात बसलो होतो.त्या दिवशी तू परत जाणार होतीस...पुढच्या मे महिन्यापर्यंत डोळ्यांना कोरड पडणार होती. तू अचानक समोर आलीस..तुझ्या हातात एक चाफ्याचे फुल होते. क्षणभर वळून माझ्याकडे पाहिलेस..आणि हात उंचावून ते मला दाखवलेस ..आणि समोरच्या मूर्तीला वाहीलेस... अन् निघून गेलीस.

त्या फुलाच्या गंधाने मनाचा गाभारा भरून गेला होता...मी उठलो..ते फुल डोळे भरून पाहून घेतलं...त्या सुगंधित क्षणांच्या परडीत आधीची नजरबंद अम्लान फुले देखील होती.

इतकी वर्षे झाली...त्या क्षणांची परडी अजूनही टवटवीत,प्रफुल्लित चाफ्याच्या फुलांनी भरलेली आहे.

जिथे कुठे तू असशील तिथे या क्षणी चाफ्याचा सुवास तुझ्या आजुबाजूस दरवळेल...

या क्षणी...

याच क्षणी

लेखन: मुकुंद इंगळे