अश्रू

Shadows of joy

 Shadows of Joy

U just tell ur tales of ur perfect timing..to be at right place at right time.

The Sun is on opposit side..but the small leaves oppose it..to design ur destiny.

The light is important to spread the shadow.But this dark Delight shade of shadow leaves beautiful size of leaves...over my mind...which is exactly like this amazing beautiful bird.

It can fly anywhere anytime..with the wings of wishes.

But right now standstiil...unaware about the awesome back-drop.

This is "The moment" of bird wearing the shadow of happiness, joy and my alike mind watching the bird watching.

U can imagine about next moment but u can nest this moment in ur mind...forever.

Enjoy it.

PUN-day-MI-c by

Mukund Ingale

http://manmukta.blogspot.com

वाट की रस्ता?

Fakemytrip by Mukund

म्हणजे (काही खरे काही खोटे)

वाट..की रस्ता

अगदी असाच वैताग आला होता मला..तुमच्यासारखाच. घरातून बाहेर पडलं की जो  रस्ता आहे त्याच्या डावीकडे गेलो की पुढे एका देवळाजवळ तो संपतो.उजवीकडे गेलो तर स्टेशनकडे किंवा हायवेकडे असे पर्याय आहेत पण येऊन जाऊन कसेही जा..परत घराकडे याल. पुणे, नाशिक, सिल्वासा...त्याच दिशा..तेच रस्ते.. तीच वळणे.पार कंटाळा आला होता त्याच त्याच रस्त्याने पुन्हा पुन्हा जाऊन.अगदी चक्रात अडकल्यासारखे झाले होते.

असाच बाहेर पडलो आणि चक्क लोकलने माथेरान गाठले...आणि हा रस्ता "वाटेत" भेटला.

निवांत बसलोय त्याच्याकाठी.मला नवा आहे पण त्याचा मला कुठे पोहोचवण्याचा आग्रह देखील जाणवत नाहीय.बस तो आहे आणि मी आहे.

नेमका काय फरक आहे.. वाट कधी म्हणायचं आणि रस्ता कधी म्हणायचं? प्रथम भेटतो तेव्हा अनोळखी रस्ता असतो.आपण त्यावरून रोज ये जा करू लागतो आणि त्याची "वाट" होते.आणि सतत एकाच वाटेवरून चालताना एक दिवस प्रचंड कंटाळा येतो आणि पावले नव्या रस्त्याच्या शोधात निघतात.जेव्हा तो सापडतो तेव्हा त्याच्या गंतव्य स्थानाबद्दलची अनभिज्ञता,कुतूहल मनाला आनंद देते...

नाही.. मी इतक्यात उठणार नाहीय. अजून काही काळ तरी मी त्याची  "वाट" करणार नाही.अज्ञात दिशेला नेणारा हा रस्ता मनाच्या मातीत रमला आहे..राहूदे असाच.

आपल्या मनात उमटणाऱ्या विचारांचे देखील असेच आहे बहुतेक.चाकोरीत अडकायला लागले की आपण कंटाळतो आणि मग नव्याने शोधू लागतो नवा विचार...नवी कृती.

येताय का सोबत.. वाट सोडून रस्ते शोधायला?

मुकुंद इंगळे

9323611034

वात - चाल

Fakemytrip by Mukund

म्हणजे (काही खरे काही खोटे)

वात - चाल

तिरुवनंतपुरमहून अल्पुषाकडे निघालात की वाटेवर कोचीच्या पुढे पारावूरचा फाटा लागतो.गर्द झाडीत लपलेली घरे हळूहळू दिसू लागतात.आणि एलूर गाव लागते.गावातून पुढे गेल्यावर जवळच हे मंदिर आहे.

खास केरळी पद्मनाभ पद्धतीने बांधलेले हे देऊळ  देवाचे दर्शन घेतानाच अंतर्मुख करते. लाकडी कडीपाटावरील रेखीव कोरीव काम,उंच गाभारा..जवळच एक पुष्करणी . 

देवळाचेही दर्शन घेत आपण बाहेर येऊन बसलो आणि त्या समोरच्या झाडाचे हे दृश्य बघतोय.

चौकोनी नीटनेटका बांधलेला पार, बुंध्याच्या अवतीभवती मातीत उगवलेली काही नवी रोपे आणि एक जुनी समई ..पारंपारिक दिवे..निलाविलाक्कु म्हणतात तिला.

सहज मनात विचार आला.आपल्या पूर्वजांनी किती विचारपूर्वक ही ऊर्जा स्थाने,प्रेरणास्थाने तयार केली आहेत.

देऊळ प्राचीन..झाड जुने.. पार जुनाच पण वेळोवेळी दुरुस्त केलेला.. समई जुनीच..छान काळाची पुटे चढलेली.

पण पहिल्यांदा त्यात वाती चेतवून कुणी तरी डोळ्यात भरणारे दृश्य पाहिले असेल..डोळे भरून ..कित्येक शतकांपूर्वी. आणि आज मी पाहतोय तेच दृश्य ..अगदी तसेच, त्याच पवित्र भावनेने,भरून जाऊन.. भारुन जाऊन.

फरक फक्त वातींचा आहे.आजच्या या वाती जोडतात दोन काळाच्या अंतराचा धागा ..प्रकाशतात आणि उजळतात मनाचा गाभारा. प्रत्येक पिढीच्या वाती नव्या पण ज्योती त्याच..तितक्याच प्राचीन.

आणि मी मलाच दिसतोय...असाच "आत" आणि आतासुद्धा वाती चेतवून याच  वातावरणात,याच जागी असाच निवांत बसलेला...

काही शतकांपूर्वी.

मुकुंद इंगळे

हॉटेल

BLUETIFUL

पाचोळा

वृक्ष गान

एका दिवसात दोनदा सेक्युलर

एका दिवसात दोनदा सेक्युलर

(ही फेक ट्रीप नाही तर खरा अनुभव आहे)

ताज पहायला गेलो होतो.तिकिटे आधीच बुक केलेली असल्याने त्या वेळेला तिकीट द्वाराशी पोहोचलो.तिकिटे दाखवली आणि बॅगा, पर्स इत्यादी तपासायच्या रांगेत उभे राहिलो.माझ्या पत्नीच्या पर्समध्ये हनुमान चालीसाचे छोटेसे पुस्तक त्या अधिकाऱ्याला दिसले.त्याने ते सोबत नेण्यास मनाई केली.कारण ताज ही कबर असल्याने तुम्ही ते आत घेऊन जाऊ शकत नाही असे सांगितले.प्रश्न धार्मिक भावनांचा आणि त्या  दुखावण्याचा होता.आम्ही विनंती केली की इतक्या छोट्याशा पुस्तकाने काय फरक पडतो.पण तो ऐकेना.शेवटी त्याला विनंती केली की हे पुस्तक तुमच्या कार्यालयात ठेवा आणि आम्हाला सोडा.त्याने सांगितले की ठीक आहे.त्याने स्वतः ते पुस्तक त्या कार्यालयातील काऊंटरवरील पेपरवेटखाली ठेवले. आम्ही पुढे जाऊन ताज पाहून परत आलो.आणि पुस्तक परत घेण्यासाठी काउंटरवर आलो. आधीचा तपासनीस नव्हता..जो होता तो म्हणाला की असे पुस्तक दिसत तर नाही.तुम्ही आत येऊन बघा हवं तर.आत गेलो पेपरवेटखाली काहीच नव्हते.मात्र खाली पाय ठेवण्यासाठी असलेल्या लाकडी दांडीखाली ते पडलेले दिसले.नशीब आमच्या धार्मिक भावना बळकट असल्याने दुखावल्या गेल्या नाहीत. पुस्तक उचलले आणि आम्ही फत्तेपूर सिक्रीच्या दिशेने निघालो .

फत्तेपूर सिक्रीला महान अकबराचे माहात्म्य समजण्यासाठी गाईड सोबत होता.तिथली कबर का मजार सुंदर सजवलेली होती.डोक्याला रुमाल बांधूनच आत प्रवेश होता. बाहेर गुलाबाची फुले,फुलांच्या चादरी,अत्तर कबरीवर वहाण्यासाठी उपलब्ध होते. बाकी सर्व माहिती,मोगलांचा वैभवशाली(?) इतिहास,जोधाबाईचे स्वयंपाकघर,भिंतीवरील नक्षी इत्यादी गोष्टी दाखवत गाईड एका महालात घेऊन आला आणि एका रिकाम्या कोनाड्याकडे बोट दाखवून म्हणाला हे जोधाबाईचे देवघर.इथे जोधाबाई कृष्णाची पूजा करायची ..सध्या ती मूर्ती आग्र्याला वस्तुसंग्रहालयात आहे... इति गाईड. 75वर्षात मूर्ती परत देवघरात आणाविशी वाटली नाही.75वर्षात फत्तेपूर सिक्री येथील देवघर म्हणून.. सेक्युलर का होईना, प्रसिद्धी करावीशी वाटली.साधी गोष्ट..आता देवघर पाहू..जरा चप्पल बाहेर काढा हे नाही मनात येत गाईडच्या...कारण मी सेक्युलर म्हणून माझ्या कुठल्याच भावना दुखावल्या जात नाहीत.

एका दिवसात आम्ही दोनदा सेक्युलर ठरल्याचे  अपरिमित समाधान सोबत घेऊन आम्ही सिक्री सोडली ...

आणि सोबत होता भारताच्या इतिहासाचा दुर्दैवी विषाद...

मुकुंद इंगळे

अद्वैत

Fakemytrip by Mukund

म्हणजे (काही खरे काही खोटे)

अद्वैत

नांगरेवाडी मागे टाकून येवण्याच्या दिशेने निघाले की 2 किलोमीटरवर, छोटासा कुरांड्याचा घाट लागतो..रस्ता बरा आहे..छोटी छोटी वळणे घेत गाडी पुढे जात असते आणि "घाट संपला" अशी पाटी दिसते त्याच क्षणी हा प्रशस्त काशाचा तलाव दिसतो.गावातल्या काशी विश्वेश्वरावरून हे नाव पडले आहे.मी येतो अधूनमधून..पण गाडीने नाही.. सायकलवरून.

यातल्या कमळांशी गप्पा मारायला.दुरून वाटतात तितकी एकाकी नाहीत ती..दिवसभर आभाळाशी बोलत असतात.

गेलो की गुलाबी पाकळ्या अजून गुलाबी होतात आणि पाण्याच्या तूषारांनी चमकतात.त्यांचे संदेश पाण्यात उमटणारे तरंग माझ्यापर्यंत पोहोचवतात...आणि ती आणि माझे मान तासनतास आवाज न करता बोलत बसतात..त्यांच्या नव्हे..माझ्या सुखदू:खाबद्दल.

एकदा विचारलं त्यांना त्यांच्या कोमेजण्याबद्दल..

म्हणाली नव्या पाकळ्या लेऊन परत उमलतो.

तुम्ही आज आला आहात तर शांतपणे आपले मन काठावर न ठेवता पाण्यात सोडून द्या. बघा एका तरी कमळाचा तरंग त्याला प्रतिसाद देईल.

काय म्हणताय.. लोकं वेडा म्हणतील? हरकत काय.. इथं कोण शहाणं आहे?

फक्त जाताना एक करा..पलीकडे ते वाकलेले झाड दिसतंय ना त्याला सांगा ते खूप सुंदर आहे आणि त्याचे प्रतिबिंब देखील.

मुकुंद इंगळे

भग्न मग्न

Fakemytrip by Mukund

म्हणजे (काही खरे काही खोटे) 

भग्न मग्न

दोन वर्षापूर्वी ताज पाहायला गेलो होतो.आधी एकदा बघितला होता..एक कबर छान सुशोभित केलेली..गर्दी होती चांगलीच.मुख्य दरवाजा पासून विद्युत गाडीने तिकीट खिडकीजवळ सोडले आणि तिथून आत आलो.उजवीकडे सुंदर, गुलाबी रंगाचे उत्तम स्थितीत असलेले सज्जे आणि डावीकडे हळू हळू चालत असताना ताज थोडा थोडा दिसू लागला.

मला प्रश्न पडला की तीन चारशे वर्षात या सज्ज्यांच्या भिंती, खांब,खांबासाठी खाली आधाराचे दगड हे झिजले कसे नाहीत? अगदी टकाटक कसे राहिले?

ताज पाहून परत येताना तिथल्या शासनाच्या कार्यालयातल्या कर्मचाऱ्याला कुतूहल म्हणून हा प्रश्न विचारला.त्याने सांगितले की याची देखरेख आम्हीच करतो. या प्रकारे दगडात कलाकुसर करणारी राजस्थानी कलाकार इथे आहेत.जेव्हा एखादा चिरा,आधाराचा दगड झुकतो,निखळतो तेव्हा अगदी हुबेहूब तसाच बनवला, घडविला जातो आणि जुन्याची जागा घेतो. जुना जबाबदारी पूर्ण करून पुढील प्रवासाला जातो आणि नवा नव्याने वारसा सांगत उभा राहतो.आणि हे सर्व शासकीय काम आहे.

क्षणभर विचारात पडलो...जुन्या सज्ज्याना केवळ "झिजल्यामुळे"बदलता येते.पण कुणा माथेफिरूच्या हातोड्याचे घाव सोसलेल्या मंदिरांचे, कलात्मक मुर्त्यांचे विद्रुपीकरण झाले त्याचे पण नूतनीकरण व्हायला हवे.जिथे शक्य आहे तिथे हे व्हायलाच हवे.

कारण असे करणे म्हणजे नुसती दुरुस्ती नव्हे तर काळाने मूर्ख माथेफिरू मानसिकतेवर घेतलेला सुड ठरेल आणि संस्कृती संवर्धनाची फुंकरदेखील

बरोबर ना..तुम्हाला काय वाटते?

मुकुंद इंगळे

दोन गुलाब

कालच भंडारदऱ्याला आलो..तशी बऱ्यापैकी रात्र झाली..तिथले श्याम - मस्तानी हॉटेल आधीच बुक केले म्हणून बरे झाले..फार पर्यटक आलेत. रात्री जेवलो आणि झोपलो.खोलीचं  निरीक्षण करायला आता कुठे वेळ मिळाला सकाळी. आटोपशीर ..स्वच्छ आखीवरेखीव  पांढऱ्या शुभ्र भिंती आणि हिरवेगार छप्पर असलेल्या दोन खोल्या..त्याला लागून सुंदर बाल्कनी..एक छान छोटे गोल टेबल आणि तू आणि मीच बसू अशा दोनच खुर्च्या.

खिडकीचा शुभ्र पडदा बाजूला केला..आणि हरवून गेलो.समोर कळसूबाई, रतनगड धुक्यात हरवलेले दिसले..मन हरखून गेलं..जुन्या ट्रेकच्या आठवणी जाग्या झाल्या. त्यावेळेस रतनगड चढताना वाटेत पाहिलेली, मनात अजून रेंगाळलेली शुभ्र रान फुले..असतील का ती झाडे अजून तशीच? ...विचार मनात घोळत असतानाच चहाचा घोट घ्यावा म्हणून  बाल्कनीच्या उजव्या टोकाकडे, टेबलाकडे वळलो आणि माझे लक्ष या दोन गुलाबाच्या शुभ्र फुलांकडे गेले. थोड्याच वेळापूर्वी इथल्या कर्मचाऱ्याने आणून चहासोबत सजवून ठेवली होती..

मन प्रसन्न झालं..जणू हे गुलाब त्यांच्या रानात असलेल्या भावंडाबद्दल मला वाटणारी हुरहूर कमी करू पहात होते.

आठवणींचे धुके नाहीसे झाले होते..विषाद संपून वातावरणातला प्रसन्न बदल मनात या फुलांच्या रूपाने साठवला आणि रतनेश्वर मंदिराकडे जायला निघालो...निघताना टिपलेला हा प्रसन्न क्षण..खास तुमच्यासाठी. 

(काही खरे काही खोटे) म्हणजे

Fakemytrip by Mukund

अस्तित्व

Day lightDelight

मी चहा, मीच हा

सर विठ्ठलाची

मना होई हर्ष

पाऊस पाहून

थेंब थेंब येई

वारकरी होऊन

सुरू झाली वारी

सरींची साजरी

जग झाले वाटे

पंढरी पंढरी

दर्शनाने त्याच्या

भरे अंतरंग

भक्तीत ओल्या

भिजे पांडुरंग

अस्तित्व

चुकामुक

प्रतिक्षा

स्व-द्वैत

स्व-द्वैत

मी तुला पाहिले त्याला

प्रकाशवर्षे झाली

त्याहून वेळ अधिक

तू तारा होऊन झाली

किती आकाशगंगानी

हे सतत विस्तारावे

अन असशील कुठे तू ते

पुंजके जरा शोधावे

की तू त्याही पलीकडले

अस्तित्व जे निरंतर

फक्त मनास जाणवते

अंतरातले अंतर

का सोडून हा जन्म

विदेही होऊन जावे

अन मनातले अंतराळ

मुक्तपणे उधळावे

रचना: मुकुंद इंगळे

मुक्ती

लता...आयुष्याची ल(य) ता(ल)...

आज दि 6 फेब्रुवारी 2022... तुम्ही गेलात पण सोबत तुमचा स्वर आणि सुर मागे ठेऊन गेलात, देऊन गेलात....कायमचे.

लताजी...

मी आणि बँकेतले मित्र. गद्रे . देवस्थळी आणि धाट.. 1983 साली लताजींच्या वाढदिवसाला भेटायला तडक प्रभु कुंज ला गेलो होतो.त्या परदेशात गेल्या होत्या त्यामुळे भेट झाली नाही..पण उषाताई भेटल्या..श्रीकृष्णाचा एक फोटो,त्यामागे माझी कविता आणि पुष्पगुच्छ त्यांना दिला..! उषाताईनी पण ,मी दीदी आल्या कि नक्की तुमच्या शुभेच्छा त्याना देईन असे सांगुन आश्वस्त केले.

तरीही भेट झाली नाही म्हणुन थोड्या उदास मनाने, समोरच्या महालक्ष्मी मंदिरामागे असलेल्या हॉटेल मध्ये चहा घेत बसलो होतो. फारशी गर्दी नव्हती. आणि अश निवांत क्षणी तिथल्या रेडिओवर जे अप्रतिम अवीट गाणं लागलं... ते आधीपण अनेकदा ऐकलं होतं. पण त्या दिवशी त्याचा नव्याने अर्थ समजला..आणि आजही ते गाणं ऐकताना पुन्हा तो दिवस आठवतो आणि भावविश्व बहरुन जाते.

ते गाणं होतं...

तू जहाँ जहाँ चलेगा, मेरा साया, साथ होगा

मेरा साया, मेरा साया...

त्या दिवशी समुद्र किनारी लताजींची भेट झाली होती ती अशी. आमची यात्रा सफल झाली होती. देवीच्या "स्वर-रुप" स्वरुपाचे दर्शन त्या दिवशी झाले होते.

त्यांना त्यादिवशी दिलेली भेट ... ती ही कविता.

लता

विद्युलता तू मृदुलता तू

सप्तसुरांची विपुलता तू

शब्दगंध देऊनी फुलता तू

श्वासांतरातील अबोलता तू

जीवनातील तरलता तू

स्वरस्वयंभू ती तर लता तू

कर मंगेशा ही दीर्घ लता तू

सर्वार्थे मंगेश "कर" लता तू

मुकुंद इंगळे

26/09/1983

मो: 9323611034