चित्र वेध (चित्र सौजन्य:अनामिक)
या..आज तुम्हाला माझे आयुष्याचे दुकान दाखवतो.हा इथे असा मी एकटाच बसून असतो...वाचत राहतो..ही जुनी पुस्तकं..ही सर्व पुस्तके म्हणजे जणू आयुष्यात आलेली माणसं...का भेटली या निमित्ताचे बंधन नाही.वेगवेगळ्या आवरणात,कमी अधिक पानांची..रंगीबेरंगी...कधी एकटी कधी समूहाने. प्रत्येकाचा विषय वेगळा.
आणि त्यांच्यासोबत जपलेली जुनी नाती.नातं नवं नसतंच कधी..ज्याक्षणी निर्माण होतं..त्या क्षणी ते जुनं होतं.
कुणी पुस्तके घेऊन आलंच तर उतरतो खाली...आणि त्या पुस्तकांना तोलून मापून झाल्यावर त्यांना बरेचदा बंधमुक्त करून याच कपाटात ठेवतो. जी बंधनात दिसतील ती नाती विस्कळीत करून न चालणारी.
दिसताना दिसतील सगळी कशीही कुठेही ठेवल्यासारखी...पण माझ्या लक्षात असतं ना सगळं.
कधीतरी कुणीतरी नुसतंच येऊन माझी पुस्तके चाळत रहातात..त्यात रमतात. त्यांच्या स्नेहाच्या बदल्यात माझ्याशी नातं जोडून जुनं नातं घेऊन जातात.
आणखी काही गोष्टी जुन्याच दिसतील इथे...चार दिशांचा वारा देणारा पंखा...अजून एक वर ठेवलाय तो पूर्वीचा...माझ्या वडिलांनी खूप वर्षे वापरला तो...पण सांभाळतो मी त्याला.
हे हेल्मेट..दुकानात येताना बाईकवरून येतो...ते हे थोरामोठ्यांच्या आशिर्वादाचे हेल्मेट घालून.
एक निळ्या ताडपत्रीची वळकटी आहे वर जपून ठेवलेली...
ऋणानुबंधांची... पावसापाण्यात सर्व पुस्तकं सुरक्षित ठेवण्यासाठी वापरतो मी.
आणि एक जीवन परिपूर्ण जगण्याची तहान भागवण्यासाठी प्रेरणेचा स्त्रोत...
या दुकानात असताना या पलीकडे काहीही लागत नाही.
असा एकेक दिवस जातो माझा...या पुस्तकांच्या गर्दीत..त्यांच्या सहवासात.. नात्यांच्या भांडारात..
स्वतःला शोधण्यात.
*लेखन: मुकुंद इंगळे*
No comments:
Post a Comment