ये दिल और उनकी...

चित्र वेध (चित्र सौजन्य: श्री प्रकाश पिटकर)

ये दिल और उनकी..

हा डोंगर प्रत्येक क्षणी असाच असतो..दिसतो.कधी कसा तयार झाला..तारीख वेळ याची काही नोंद नाही. तो फक्त असतो...स्थिर आणि असाच प्रत्येक क्षणी...आपण पाहू तेव्हा.

मात्र बदलते ते त्याचे रूप.

उन्हाळ्यात कोरडा...करडा..

पावसाळ्यात हिरवागार.. ओलावलेला..

थंडीत धुक्याने आच्छादलेला...

पण तो असतो इथेच..असाच काहीही न करता ..फक्त असतो.त्याची रूपे बदलण्याचे काम ऋतू करतात...त्याच्या वरून वहात जात मुशाफिरी करणारे ढग करतात.तो फक्त त्यांना अंगाखांद्यावर खेळू देतो आणि त्यांच्यावरील स्नेहापोटी त्यांना प्रतिसाद देतो.ढगांशी डोंगराचे वेगळेच नाते असते.

आपलं मन देखील असाच एक अविचल,निश्चल डोंगर असेल का? वरकरणी पाहता निष्क्रिय वाटणारं पण..

ये दिल और उनकी, निगाहों के साये 

मुझे घेर लेते, हैं बाहों के साये...या गाण्यासारखं .

आयुष्यात बदलत जाणाऱ्या सुख दुःखाच्या ऋतुंमध्ये आनंद अन् वेदनेच्या ढगांनी वेढले जाऊन,त्यांच्या सावलीत रूप पालटणारं .त्याला प्रतिसाद देणारं ..कधी रुक्ष तर कधी हिरवं होणारं..कधी नापीक तर कधी कोवळे कोंब,धूमारे फुटलेलं ...

आणि अनुभवांच्या हिवाळ्यात निवृत्तीने नित्य आच्छादलेले.

ढगांशी डोंगराचे वेगळेच नाते असते

लेखन: मुकुंद इंगळे