चेहरे ' चाळ 'तांना
चाळीचा फार थोडा भाग...दोन मजले .. पहिला आणि दुसरा इतकेच दिसताहेत. चाळ जुनी असावी ..पण अजून तरी राहण्यायोग्य असावी. वरच्या वीतभर पत्र्यावर किंचितसे आभाळ रेलले आहे एक झाडाच्या सोबतीने...एका खोलीच्या आजूबाजूचा रंग ..गडद हिरव्या पोपडे पडलेल्या खोलीच्या रंगापेक्षा ताजा,अलिकडला.. तरी साधारण वीसेक वर्षांपूर्वीचा असावा.. चाळीचे कठडे देखील जुने पुराणे.. स्वतः कसेबसे तग धरून उभे आहेत असे वाटणारे.
पाहताक्षणी लक्षात येईल अशी एकच गोष्ट आहे...वेगवेगळ्या दोऱ्यांवर वाळत घातलेले निरनिराळ्या रंगाचे कपडे.जणू चाळीचा चेहरा म्हणजे हे कपडे.
खरं तर प्रत्येकाचा चेहरा पूर्वी या चाळीसारखा होता..असावा.चालिरीतींच्या खोल्यात बालपण विहरत जाता जाता मित्र,नातेवाईक इत्यादी व्याप वाढत गेले असतील पण मनाची खोली चांगली असल्याने काही अडचण नाही आली.दैनंदिन वापराचे आणि मिरवायचे कपडे घेतले गेले असतील...ते विचारही असेच वाळत घातले जात असावेत. पाहणाऱ्याला,संपर्कात आलेल्याला ते स्वच्छ दिसतील...जुने असले तरी जीर्ण नाहीत, टाकण्याजोगे नाहीत हे खरे असले तरी कपडे पाहणाऱ्यांची नजर महत्वाची.संस्कारांचे कठडे आणि नातेसंबंधाच्या दोऱ्या हे विचारांची वसने वेगळ्या दिशांच्या दोरीच्या "ओढीने " सांभाळत असतात. हळु हळु तेच चेहरा बनून जातात.वाळत घातलेल्या कपड्याआड चाळ इतकी झाकली जाते की.. ते कपडेच तिचा चेहरा..ओळख होऊन जातात.
विचारांची रंगीत वस्त्रे रंग माणसाच्या चेहऱ्यावर वाळत घातलेली दिसू लागतात.
वैधानिक इशारा: मात्र कधी कधी चाळीतल्या खोलीत उभ्या असणाऱ्या माणसाला समोरचे दिसत नाही.वाळत घातलेले कपडे...नव्हे विचार आड येऊ शकतात.
लेखन:मुकुंद इंगळे
No comments:
Post a Comment