चित्र वेध (चित्र सौजन्य:अनामिक)
जंगलवाट
हे जंगल अनंत आहे.
चालता चालता वेळ कसा जातो कळत नाही..जंगलाचा वातावरणात
भरून राहिलेला थरार..आजूबाजूच्या झाडांवरुन ऐकू येणारे पक्षांचे
दिवसभर कानावर पडणारे आवाज..त्यातील काही दूरवरून पण स्पष्ट
ऐकू येतात...एखादा वाहणाऱ्या ओढ्याकाठचा..काही क्षण निवांत
वाहणारे पाणी ऐकावे अशा मोहात,संमोहनात पाडणारा दगड..
कधी झुळूक तर कधी जोरात वाहणारा.. आणि झाडांमधून वाहताना
बासरीचा आवाज काढत घोंगवणारा वारा.
निसर्ग नियमाप्रमाणे पानगळ सुरूच आहे...मला वाटते जितकी माणसे
लयाला जातात तितकी पाने देव झाडाला देतो...आणि जितकी पाने
गळतात..तितके नवे जन्म होत असावेत.
सगळं काही मस्त..तरी दोन प्रश्न उरतात. माझी दिशा बरोबर आहे का?
आणि दुसरा..मी काय गाठणार आहे इतके चालून?
दिशा असणारच बरोबर कारण दिशांची नावे फक्त स्थानसापेक्ष असतात
खरं तर.त्यामुळे नावापेक्षा दिशा बरोबर सापडली हे "उत्तर" आधाराला घेऊन
मी चालतो आहे.
गाठायचे काय? ...काहीच नाही.Aimless wandering बस.मग वाटचालीला अर्थ?
कशाला हवा...त्याचा आग्रह कशाला हवा.
समोरची वाट मला सोबत घेऊन निघाली आहे...मी तिच्या सोबत जात राहणार...एवढेच सत्य.
मी..माझे अस्तित्व विरून..विसरून असाच चालत राहणार.
मित्र,सख्यांची भरगच्च झाडे सभोवताली असलेल्या जंगलातून असाच चालत राहणार...
मनात त्यांनी दिलेल्या आनंदाची त्यांनीच गायलेली गाणी ऐकत...किंवा स्वतः गात.
हे काळाचे जंगल अनंत आहे...
लेखन: मुकुंद इंगळे
No comments:
Post a Comment