वहिवट

चित्र वेध (चित्र सौजन्य:अनामिक)

वहिवट 

बाहेर प्रचंड उकडतंय...अंगाची तलखी होतेय.समोरच त्या भागात प्रचंड वट असलेलं सावलीचे दुकान दिसले.आणि काही मनाला मिळणाऱ्या विसाव्याच्या क्षणांच्या बदल्यात,मोबदल्यात झाडाखाली जाऊन उभा राहिलो.

झाडाकडे नीट पाहिल्यावर लक्षात आले की पूर्वीच्या पारंब्यांची आता एकेक विशाल फांदी झाली आहे...आणि अशा फांद्यानी मूळ खोड म्हटलं तर जखडून गेले आहे...म्हटलं तर मिठीत सामावून गेले आहे.नव्या पारंब्या उगवणे देखील सुरूच असावे. एकमेकांत गुंतून म्हणावे की गुंफून म्हणावे इतक्या फांद्यांनी झाड विस्तार पावत गेले होते...त्याचे सावलीक्षेत्र त्यामुळे आपोआपच विस्तारले जात होते.

माझ्या शरीराला आणि मनाला आता निवांत,उल्हसित वाटत होते.एकच प्रश्न होता?

झाड सावल्या का विकत होते?झाडाला मला मिळणाऱ्या विसाव्याच्या क्षणात का स्वारस्य होते?

खरं तर ते ही झाडाने दिलेलेच तर होते.पण झाडाखाली उभे राहण्यासाठी झाडानेच मला नवे नाते दिले होते...त्याची व्याप्ती मला त्या नात्याचा विचार करायला लावत होती.मला तिथून हलावेसे वाटत नव्हते.

अजूनही जमिनीवर झिरपणारे काही चकाक उन्हाचे कवडसे हळूहळू सावली होऊन नाहीसे होत राहतील..जेव्हा

त्या टळटळीत उन्हात सावली देणाऱ्या झाडाच्या मनात माझ्या आणि त्याच्या नात्याची नवी पारंबी फुटली असेल कुठेतरी...

नात्यांच्या विविध पारंब्या आपले जीवन व्यापून टाकतात..नव्याने पारंब्या होत आणि जुन्या पारंब्यांच्या फांद्या होत होत...

झाड विकत असते काही विसाव्याचे क्षण..क्षणैक सहवास पण चालेल.. अशा कायमस्वरूपी नात्याच्या बदल्यात.

लेखन:मुकुंद इंगळे