व्हेलेंटाईन डे

चित्र वेध (चित्र सौजन्य:अनामिक)

व्हेलेंटाईन डे 

तू ठेऊन गेलेली फुले दिसली आणि खुप छान वाटले.मन भूतकाळात परत गेले.कॉलेजच्या ग्रंथालयात आपली झालेली ओळख..काही मोजक्याच भेटीगाठी...नंतर तू लग्न होऊन कुठेशी निघून गेलीस.नंतर अजिबात गाठभेट नाही..बोलणे नाही.मोबाईल वगैरे गोष्टी अजून अस्तित्वात यायच्या होत्या तेव्हा.

आणि गेल्या वर्षी,अचानक तू एका कॉन्फरन्समधे दिसलीस..नंतर भेटलीस..याच रिसॉर्टमधे.. याच बेंचवर..फेब्रुवारीत.

आधी बराच वेळ आपल्यापैकी कुणीच बोलले नाही.नंतर आपण एकमेकांशी ..एकमेकांच्या तत्कालीन परिस्थितीवर बोललो..पण या संभाषणापेक्षा आधीचे मौन जास्त बोलके होते. परत दरवर्षी भेटू..इथेच असे ठरवून आपण मोबाईल क्रमांकाची अदलाबदल केली आणि आपापल्या दिशांना गेलो.

पुढच्या फेब्रुवारीत तुझा मेसेज आला आणि मी परत "कॉन्फरन्स"ला आलो.

बेंचवर फुले आणि तुझ्या पुस्तकात किल्ली ठेऊन तू गेली असशील..त्या फुलांना..किल्लीला तुझा परीसस्पर्श लाभला होता.त्याच रूम मधे तू काल राहिली होतीस...कालच व्हेलेंटाईन डे होता.

आज मीही तिथेच राहीन..रात्री तू भेट म्हणून दिलेलं रॉय किणीकरांचं रात्र उत्तररात्र वाचण्याचा प्रयत्न करत..तुझ्या त्याच जुन्या आठवणीत रमून जाईन.. सकाळी सज्जात उभे राहून ताज्या कॉफीचा वाफाळता कप घेऊन मी समोरच्या दरीकडे पहात उभा असेन...मोबाईल वर रफी माझ्यासाठी गात असेल..लाल पत्थर मधलं गाणं...आणि माझ्यासोबत ते ऐकायला दरीतून धुकं वरती येत असेल..

उनके खयाल आये,आके चले गये..

दीवाना जिंदगी को बनाके चले गये

दरी अशीच कायम राहील..पण धुकं मात्र पुन्हा पुन्हा नजरेसमोर येत राहील

परत भेटूच(?)पुढच्या वर्षी.

लेखन:मुकुंद इंगळे